Niedawno poznałam pewnego chłopaka i gdyby nie Jego zainteresowanie moją osobą,chęć pomocy w bardzo trudnej wtedy dla mnie sytuacji,a zresztą i w wielu innych, chęć towarzyszenia mi w wyjazdach (bez żadnych zobowiązań) -to ja nigdy nie zwróciłabym na Niego większej uwagi. Z czasem obudziły się we mnie dziwne uczucia, których nie nazwałabym stanem zakochania ani zauroczenia a już na pewno nie miłością. Łączyła nas wspólna praca. Jednak gdy okazało się, że On musi z niej zrezygnować  -wyznał mi swój smutek i oznajmił, że jestem miłością Jego życia. Należy dodać ,że oboje mamy rodziny, dzieci i wiemy ,że nie chcemy ich stracić. Po rozstaniu strasznie przeżyłam to "oderwanie". Utrzymujemy nadal ze sobą kontakt, jednak bardziej ubogi w spotkania. Nigdy do niczego między nami nie doszło w ciągu półrocznej znajomości, chociaż były rozważania tego tematu. Mnie jednak sumienie nie pozwala zniszczyć mojego małżeństwa. Wiedziałam, że podejmując tą znajomość będzie to niespełnione uczucie. Czy mogę prosić o jakiś komentarz w tej sprawie.

Droga Polluks,
Cieszę się że jesteś tak rozważna w swoich życiowych poczynaniach. Często zauroczenie i fascynacja spycha nas na manowce. Myślę, że jeśli Ty i twoja rodzina jesteście szczęśliwi to trzeba cenić i pielęgnować ten dar. Jeśli nie, to według mnie - warto zawalczyć o niespełnione uczucie, ale tylko pod tym warunkiem.
 Naprawdę, nie tak łatwo zbudować sobie szczęście w życiu, ale bardzo łatwo je zniszczyć.
pozdrawiam serdecznie