Historia butów
Pierwsze buty były na płaskiej podeszwie wykonanej ze skóry, trzciny czy papirusu. Koturny pojawiły się w około 1400 roku i przeznaczone były rzecz jasna dla kobiet. Były one bardzo wysokie i wykonane z drewna, posiadały jeden, a czasem dwa obcasy. W XVI wieku kobiety w Wenecji nosiły koturny o wysokości aż 50 cm! Aby się poruszać konieczna była pomoc innych osób. W XVII wieku pojawiły się pierwsze obcasy. Miały kształt kanciastego słupka i wykonane były głównie z drewna. Ich wysokość to kilkanaście centymetrów, a przód buta był wydłużony i ścięty. Powstały również patynki. Są to buty na obcasie o drewnianym podwyższeniu lub metalowym. Ten praktyczny wynalazek służył jeszcze przez bardzo długi czas. Nosił je każdy zacny obywatel, gdyż chciał się wyróżnić i pokazać, że jest na wyższej pozycji niż reszta. Następnie powstały lotosowe buty, które nosiły chińskie kobiety. Są to pięknie zdobione buty z drewnianym obcasem o przekroju walca, który był bardzo blisko wierzchu buta. Buty te zniekształcały i deformowały stopę. Małe stopy miały przypominać kwiat lotosu i stanowić o atrakcyjności kobiety. W XIV wieku arystokraci nosili czerwone obcasy, które były symbolem wysokiego usytuowania. Obcas o wysokości 18 cm był w kształcie słupka, zwężony na dole. Kolejne buty to te z wysoką cholewką sięgającą prawie do kolan. Sprawiały, że kobiety stawały się przedmiotem pożądania.